1. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy rocznicę poświęcenia naszej świątyni, która po prawie pięćdziesięciu latach od wmurowania kamienia węgielnego w 1958 roku i czterdzieści lat po rozpoczęciu sprawowania w niej kultu została oddana na wyłączną własność Panu Bogu 5 września 2004 roku oraz parafialne dziękczynienie za zbiory i za wszelkie dobro jakim zostaliśmy obdarowani przez Pana Boga. Dziękujemy za nasz parafialny wieczernik, w którym gromadzimy się przy Stole Słowa i na Eucharystii. Wdzięczną modlitwą obejmujemy ks. Romana Jałocho i wszystkich, którzy mają udział w budowie naszego kościoła oraz tych, którzy dziś troszczą się o niego i przyczyniają się do tego, że coraz piękniejszy, czysty i udekorowany kwiatami jest widzialnym znakiem naszej wiary i obecności Chrystusa Zmartwychwstałego pośród nas. Bóg dał nam siebie i obarczył nas odpowiedzialnością za siebie nawzajem, złożył w nasze serce troskę o zbawienie tych, którzy dzielą z nami swoje życie. Szczery dialog i modlitwa ukazują obecność Pana. „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20). On uzdalnia nas do bycia otwartymi wzajemnie na siebie i w ten sposób zdolnymi do przezwyciężania nieporozumień i konfliktów, lęków i rutyny. Czy jestem gotowy do budowania komunii czy też ulegam pokusie tworzenia podziałów? Jak możemy rozprzestrzeniać kulturę troski przeciwstawiając się kulturze nienawiści?

2. Uroczystość parafialną łączymy z gminnymi obchodami 81. rocznicy wybuchu II Wojny Światowej. Poprzednia świątynia naszej parafii została wysadzona w powietrze i zrównana z ziemią przez Niemców w marcu 1941 roku w akcie zemsty za zacięte walki osłonowe dla Bitwy nad Bzurą w okolicach Wieńca w 1939 roku. Na naszym cmentarzu parafialnym spoczywa 32 żołnierzy Wojska Polskiego poległych w tych walkach. Należeli do 22 pułku 27 Dywizji Piechoty i tak jak budowniczy naszej świątyni ks. Roman Jałocho pochodzili z Wołynia. Może udałoby się ustalić ich imiona i nazwiska? Bardzo dziękuję tym, którzy przez lata troszczyli się o ich grób i modlili się za nich, dokładali starań, aby podtrzymać pamięć o ich bohaterskiej ofierze życia złożonej na naszej ziemi – w szczególny sposób panu Waldemarowi Czerwińskiemu. Dziękuję także Panu Burmistrzowi i władzom naszej gminy, które w ubiegłym roku podjęły decyzję, aby coroczne gminne obchody wybuchu II Wojny Światowej odbywały się właśnie w Wieńcu. Wierzę, że nasz wspólna troska o pamięć o bohaterskich obrońcach Ojczyzny zaowocuje patriotycznymi postawami właściwymi czasowi, w jakim żyjemy. Czytaj dalej »

1. „Idź za mną, szatanie! Przeszkadzasz mi, bo nie myślisz po Bożemu ale po ludzku” (Mt 16,23 – tłum. Biblia Paulistów). Jezus nazywa Piotra szatanem – tym, który dzieli, bo nieświadomie próbuje oddzielić Jezusa od Ojca. Zbawiciel nie odrzuca go jednak, ale wzywa do zaufania i nakazuje mu iść za sobą. Nasze kryteria i sposoby myślenia bardzo często odbiegają od logiki miłości Boga i zaskakujących dróg Ducha Świętego. Ileż razy czy to nieświadomie czy też z braku decyzji i odwagi wybiegamy przed Mistrza unikając pytania co jest wolą Ojca i szukając własnych rozwiązań, na małą i ciasną miarę naszego serca? Jak możemy uniknąć próbowania uczynienia Jezusa Mesjaszem według światowych standardów? Jak możemy uczyć wyrzekania się samych siebie i niesienia krzyża z Jezusem naszych młodych? Czytaj dalej »

1. „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?… A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mt 16,13.15). Dziś my, podobnie jak uczniowie w okolicy Cezarei Filipowej, zostaliśmy postawieni wobec pytania: Kim jest Jezus? Co mówię innym o Jezusie? Niech Ojciec inspiruje i ośmiela nas, abyśmy jak Piotr mogli głosić: Jezus jest Chrystusem. Jezus jest Synem Boga żywego. Jak możemy być dobrymi zarządcami naszej wiary w Jezusa? Jak możemy wzbudzić u młodych odpowiedzialność za wartość ich wiary w Jezusa? Czytaj dalej »

1. „Aby na ziemi znano Jego drogę, Jego zbawienie wśród wszystkich narodów” (Ps 67,3). Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka. Kościół i każdy, każda z nas jako uczniowie-misjonarze Jezusa mamy być narzędziem działania Jego łaski, miłosierdzia, pojednania ludzi z Bogiem i między sobą. Wobec pokusy uważania się za lepszych i wykluczania innych, podziałów i wrogości Pan Jezus stawia nam za wzór kobietę kananejską i jej wiarę. Jakie błędne mniemania i uprzedzenia sprawiają, że wykluczamy innych ludzi? Jakie bariery ustanawiamy między Bogiem a nami? Jak możemy budować mosty zrozumienia i miłości w naszych rodzinach, w Kościele, w społeczeństwie, między narodami? Czytaj dalej »

1. Celebrując uroczystość patronalną naszej wspólnoty parafialnej uczestniczymy przez wiarę w doświadczeniu Apostołów, oglądających na górze Tabor chwałę Syna Bożego i słyszących głos „To jest mój Syn wybrany, Jego słuchajcie”. Wiara w Jezusa Chrystusa i głoszenie Dobrej Nowiny nie są owocem ludzkiego wymysłu czy retoryki, ale konsekwencją życiowego doświadczenia, które jak lampa napełniona oliwą promieniuje światłem i blaskiem nowego życia. Jakie jest moje doświadczenie boskości Jezusa? Uwielbiam, błogosławię i wychwalam Boga dostrzegając Jego obecność we wszystkich miejscach, wydarzeniach, okolicznościach, osobach? Pozwalam się przemieniać przez Słowo, które przekazuje światło, ciepło, prawdę, życie? Czytaj dalej »

1. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus przypomina nam o naszym powołaniu jako chrześcijan do hojności – do otwarcia naszych rąk i serc dla bliźnich i pozostawienia reszty Panu Bogu. Bóg przyjmuje nasze chleby i ryby, nasz czas i talenty wykorzystane do bezinteresownej służby innym i czyni je owocnymi, pomnażając nasz trud i ofiarę. „Wy dajcie im jeść!” (Mt 14,16). On sam jest ciałem danym za nas, chlebem, który otrzymujemy i rozdajemy innym. Czy potrzeba nam czegoś więcej niż Bożej miłości, aby zabezpieczyć nas w trudnych momentach życia? Jak wspólnota chrześcijańska i twoja w niej obecność odzwierciedla troskliwą miłość Boga? Czytaj dalej »

1. Ewangelia jest mapą, na której oznaczono miejsce ukrycia wyjątkowego skarbu. Czytaj ją, a odkryjesz, że skarb wskazany jest przez krzyż. Jesteś ziemią, w której ukryty jest ten skarb. Kup ją i wejdź w posiadanie swojego życia. Zacznij w niej głęboko kopać za pomocą modlitwy, a odnajdziesz ukryty skarb – Królestwo Boże i Jezusa. Jak skutecznie możemy głosić, że Królestwo Boże jest wyjątkowym skarbem i najwyższą wartością w życiu? Jak możemy poprowadzić młodych drogą prawdziwej mądrości? Czytaj dalej »