1. W dzisiejszej Ewangelii Jezus podkreśla znaczenie pomagania tym, którzy są w potrzebie: biednemu, choremu, bezdomnemu jak Łazarz. Oni oczekują naszej troski o nich i dostrzeżenia w nich naszego bliźniego. Możemy dziś cieszyć się dostatkiem w jego różnych ziemskich formach, ale musimy być świadomi, że dostatek może nas uczynić ślepymi na potrzeby innych. Jak dostatek i dążenie do własnego dobrobytu czyni nas obojętnymi na potrzeby drugiego człowieka? Co możemy czynić, aby przywrócić istotne wymiary naszej egzystencji chrześcijańskiej i naszego humanitaryzmu, którym grozi uciszenie w pełnym wygody stylu życia?

2. Dziś przeżywamy 105. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. Pamiętamy o wszystkich, którzy z różnych względów musieli opuścić swój dom i kraj. „Migranci, a zwłaszcza najbardziej bezbronni, pomagają nam odczytywać ‘znaki czasu’. Przez nich Pan wzywa nas do nawrócenia, do uwolnienia się od ekskluzywizmu, obojętności i kultury odrzucenia. Przez nich Pan zaprasza nas, abyśmy odzyskali całe nasze chrześcijańskie życie i wnieśli wkład, każdy zgodnie ze swoim powołaniem, w budowę świata coraz bardziej odpowiadającego planowi Boga” – pisze papież Franciszek w orędziu na dzisiejszy obchód. Czytaj dalej »

1. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomniał nam, że Bóg jest jedynym Panem i chce być kochany miłością jedyną i całkowitą. Wszelkie dobra są darami Ojca, którymi należy dzielić się z braćmi. Przewrotność mamony polega na tym, że łatwo staje się celem człowieka, jego bożkiem. Neguje prawdę o człowieku jako stworzeniu, o Bogu jako Stwórcy oraz o wszelkiej rzeczy jako Jego darze dla nas. Czekająca nas śmierć jest rozliczeniem się z życia. Wzywa nas to do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Dlaczego ludziom brakuje poczucia znaczenia i pilności w tym co odnosi się do zbawienia wiecznego? Jak możemy prowadzić młodych do służby Bogu a nie pieniądzowi? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza niedziela rozpoczyna w Kościele w Polsce Tydzień Wychowania i kwartalne dni modlitw za dzieci, młodzież i wychowawców. Został on ustanowiony jako wyraz troski o dobro młodzieży i dzieci, a także, aby zwrócić uwagę ludzi dobrej woli na pilną potrzebę wychowania młodego pokolenia do wartości. Podejmując tę inicjatywę, trwajmy na osobistej i wspólnotowej modlitwie za dzieci, młodzież, polskie szkoły i rodziny. Czytaj dalej »

1. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy rocznicę poświęcenia naszej świątyni, która po prawie pięćdziesięciu latach od wmurowania kamienia węgielnego w 1958 roku została oddana na wyłączną własność Panu Bogu 5 września 2004 roku oraz parafialne dziękczynienie za zbiory i za wszelkie dobro jakim zostaliśmy obdarowani przez Pana Boga. Dziękujemy za nasz parafialny wieczernik, w którym gromadzimy się na modlitwie, na liturgii, w którym sprawujemy Najświętszą Ofiarę i inne sakramenty. Tutaj umacniamy naszą wspólnotę z Panem Bogiem i braćmi.
Msza św. w intencji parafian o godz.12.00, a po niej agapa na placu przed plebanią – dzielenie się chlebem z tegorocznych zbiorów i innymi owocami naszej pracy, występ Zespołu Pieśni i Tańca Wrzos z Włocławka. W tym roku każda wioska przygotowała swój własny stół z poczęstunkiem dla wszystkich.
Dziękuję naszym gościom – oraz wszystkim, którzy mają swój udział w naszym wspólnym świętowaniu, w sposób szczególny osobom, które wzięły udział w sprzątaniu kościoła i dekoracji świątyni i placu przed plebanią, przygotowały liturgię, członkom Parafialnej Rady Duszpasterskiej i państwu sołtysom. Bardzo dziękuję osobom i rodzinom, które na co dzień angażują się w życie naszej wspólnoty. Czytaj dalej »

1. Pokora jest prawdziwą wielkością. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zachęca nas do praktykowania pokory w sposób, który prowadzi do otwartości i bezinteresowności w relacji z innymi i budowania serdecznych, przyjaznych relacji z ludźmi spoza mojego kręgu bliskich i znajomych. W jakich sferach mojego życia potrzebuję wzrastać w pokorze? Czy staram się o budowanie wspólnoty z tymi, z którymi bliska relacja nie obiecuje mi żadnej korzyści czy których z jakiegoś powodu mam pokusę uznać za gorszych od siebie? Czytaj dalej »

1. Pan Bóg wszystkich nas powołuje do wspólnoty ze sobą, powołuje do zbawienia. Zbawienie jest darem. Kosztuje tylko tyle, co wysiłek otwarcia serca i ręki, aby je przyjąć. Jednocześnie jest jednak zadaniem i wielką walką, gdyż serce jest twarde a ręka uschła. Fundamentalnym grzechem, od którego trzeba się odwrócić to samowystarczalność i zarozumiałe przekonanie, że jest się sprawiedliwym – „listek figowy człowieka, który nie zna bezinteresownej miłości Boga” (o. Silvano Fausti SJ). Co jest tymi „ciasnymi drzwiami”, które Pan otwiera, abym przez nie wszedł na spotkanie z Nim? Jak możemy utrzymać otwarte drzwi naszej wspólnoty dla wszystkich ludzi? Czytaj dalej »

1. „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął” (Łk 12,49). Ogień, który Jezus zapalił, wstępując do nieba a teraz posyła na ziemię jest końcowym owocem Jego posłannictwa i wypełnieniem planu Bożego: to miłość Boga do człowieka wypływająca ze śmierci Syna. Czas teraźniejszy to czas odpowiedzi na wezwanie Jezusa i nawrócenia. Przed wezwaniem Jezusa do życia w prawdzie i w miłości nie obroni nas tarcza rytuałów religijnych czy praktyk społecznych. Nie uwolni nas od Jego kochającego spojrzenia także żadna forma niewiary. Choć wiara chrześcijańska wydaje się gasnąć wśród nas, ogień rzucony przez Jezusa żarzy się pod popiołami. Bez tego ognia w sercu niemożliwe jest bycie uczniem Jezusa. Jak możemy w przeciwnościach podtrzymać płonący ogień miłości? Jak możemy formować młodych do bycia nosicielami ognia sprawiedliwości, miłości i pokoju? Czytaj dalej »