1. Przypowieść z dzisiejszej Ewangelii uczy nas gramatyki modlitwy. Jej zasady są proste i dotyczą wszystkich, tak jak zasady życia: jeśli w centrum stawiam siebie i swoje poświęcenie, osiągnięcia i zasługi, żadna relacja nie działa – ani w małżeństwie czy w rodzinie, ani z przyjaciółmi, ani tym bardziej z Bogiem. Modlę się nie, aby otrzymywać, ale aby doświadczyć przemienienia. Wzorem modlitwy jest wołanie celnika: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!” (Łk 18,13). W centrum jest miłosierdzie Boga. Celnik otrzymuje usprawiedliwienie nie dlatego, że jest lepszy do faryzeusza, ale ponieważ uznaje swoje braki i w postawie pokory zwraca się z wiarą do Boga większego niż jego grzech; Boga, który go przyjmuje i przemienia przez swoje nieskończone miłosierdzie. Kiedy się modlę, w jakiej postawie to czynię? W jakim stopniu miłosierdzie Boże jest fundamentem mojej nadziei? Czytaj dalej »

1. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus uczy nas wytrwałości i cierpliwości w modlitwie. Nieustawanie w modlitwie ma pomóc w naszym życiu doświadczać miłosierdzia Ojca i bycia miłosiernymi jak Ojciec. Czy moja modlitwa wyraża moją relację do Boga jako Ojca? Jakie są przyczyny moich zaniedbań w modlitwie?

2. Przedostatnia niedziela października to od 99 lat Niedziela Misyjna, w którą cały Kościół jednoczy się w modlitwie za misjonarzy oraz prosi o owocność ich pracy apostolskiej. W tym roku przeżywamy ją pod hasłem „Misjonarze nadziei”. Papież Leon XIV w swoim przesłaniu wideo na dzisiejszy obchód wspomina swoje doświadczenia misyjne z Peru: „Kiedy posługiwałem jako misjonarz, a później jako biskup w Peru, widziałem na własne oczy, jak wiara, modlitwa i hojność okazywane w Światowy Dzień Misyjny mogą przemieniać całe wspólnoty.” Ojciec Święty zachęca do wspólnej refleksji nad powołaniem chrzcielnym – do bycia „misjonarzami nadziei wśród wszystkich narodów” i zaprasza: „Odnówmy nasze zaangażowanie w to słodkie i radosne zadanie — niesienia Chrystusa Jezusa, naszej Nadziei, aż po krańce ziemi. Dziękuję za wszystko, co uczynicie, by pomóc mi wspierać misjonarzy na całym świecie.” W naszej wspólnocie ofiary na misje będziemy zbierać w przyszłą niedzielę, na zakończenie Tygodnia Misyjnego. Czytaj dalej »

1. Bóg jest tym, który pozostaje wierny pomimo naszej niewierności. „Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego” (2Tm 2,13). Bez względu na to, czy jesteśmy świadomi naszej niewierności, czy nie, Bóg dociera do nas tam, gdzie jesteśmy zagubieni, gdzie być może rozpadamy się, gdzie życie się rozpada. W uzdrowieniu rany się zamykają, w zbawieniu źródło otwiera się, wchodzisz w Boga i Bóg wchodzi w ciebie, docierasz do najgłębszego serca bytu, jedności wszystkich części. I to jest jak łączenie fragmentów, sięganie nie do darów, ale do Dawcy, Jego oceanu światła. Oczyszczonych z trądu zostało dziesięciu, ale tylko jeden z nich uwierzył w Jezusa i przyjął dar zbawienia. Tamci zmarnowali szansę, jaką było dla nich spotkanie z Jezusem. I może nawet nie zauważyli tego, że tak wielką szansę zmarnowali. Co to znaczy dla ciebie być zbawionym? Czy wdzięczność jest częścią twojego codziennego życia i duchowości?

2. W dzisiejszą niedzielę, 12 października, obchodzimy XXV Dzień Papieski pod hasłem „Św. Jan Paweł II. Prorok Nadziei”. Jego celem jest przybliżenie nauczania świętego papieża i zbiórka środków na żywy pomnik Jana Pawła II, jakim jest Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, wspierająca poprzez stypendia najzdolniejszą młodzież z ubogich środowisk. Także w naszej parafii zbiórka do puszek ofiar na ten cel. Czytaj dalej »

1. „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać” (Łk 17,10). W języku Ewangelii „sługa” oznacza tego, kto z miłością współpracuje w realizacji planów swojego Pana. Jest „nieużyteczny” nie dlatego, że nie nadaje się do niczego, ale ponieważ może czynić to co czyni tylko dlatego, że Bóg okazał mu swoje miłosierdzie. Nieużyteczni to tacy, którzy nie spodziewają się zysku, nie szukają korzyści; słudzy bez roszczeń, nie domagający się niczego, kierujący się jedynie motywacją miłości. Bezinteresowna służba bliźnim oraz dawanie świadectwa w jedności i miłości we wspólnocie Kościoła jest wyrazem naszej wdzięczności Bogu za dar wiary. Jak wiara czyni mnie pokornym? W jaki sposób może ona prowadzić mnie do autentycznej służby?

2. W dziejszą niedzielę obchodzimy Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Katedralnej we Włocławku. Obecny kościół katedralny we Włocławku jest trzecim z rzędu. Kamień węgielny położono w XIII wieku, budowę ukończono w roku 1411. W tym roku uroczyście poświęcono kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Dnia 22 lutego 1907 roku papież św. Pius X nadał kościołowi katedralnemu we Włocławku tytuł bazyliki. Katedra jest matką kościołów diecezji — przypomina nam, że wiara nie rodzi się w izolacji, lecz w jedności wspólnoty. Niech więc to święto będzie dla nas zachętą, by budować wspólnotę Kościoła — z żywych kamieni, które łączy miłość Chrystusa. Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, jak ważne jest odczuwanie cierpienia ubogich wśród nas. Oni są słowem i ciałem Boga. Ich ból i wołanie mogą obudzić nas z obojętności, pomóc odnaleźć Boga. Bóg, którego nie ma w bogaczu cieszącym się swoim dostatkiem i ślepym na innych, jest w maluczkim, chorym, poranionym, cudzoziemcu, samotnym. Jest tam, gdzie ja boję się być. Jak dostatek i dążenie do własnego dobrobytu czyni nas obojętnymi na potrzeby drugiego człowieka? Co możemy czynić, aby przywrócić istotne wymiary naszej egzystencji chrześcijańskiej i naszego człowieczeństwa, którym grozi uciszenie w pełnym wygody stylu życia? Czytaj dalej »

1. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomniał nam, że Bóg jest jedynym Panem i chce być kochany miłością jedyną i całkowitą. Wszelkie dobra są darami Ojca, którymi należy dzielić się z braćmi. Przewrotność mamony polega na tym, że łatwo staje się celem człowieka, jego bożkiem. Neguje prawdę o człowieku jako stworzeniu, o Bogu jako Stwórcy oraz o wszelkiej rzeczy jako Jego darze dla nas. Czekająca nas śmierć jest rozliczeniem się z życia. Wzywa nas to do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Dlaczego ludziom brakuje poczucia ważności i pilności w tym, co odnosi się do zbawienia wiecznego? Komu lub czemu powierzamy nasze bezpieczeństwo? Czytaj dalej »

 1. Święto Podwyższenia Krzyża Świętego, ustanowione na pamiątkę odnalezienia relikwii drzewa Krzyża Świętego przez cesarzową Helenę, to zaproszenie do pełniejszego zanurzenia się w tajemnicy Bożej miłości. W rozciągniętych na krzyżu ramionach, które nie mogą już obejmować dzieci, dotykać trędowatych, błogosławić chorych, my chrześcijanie kontemplujemy Boga, który ma otwarte ramiona, aby przyjąć, objąć i podtrzymać nasze życie złamane przez zło i cierpienie. W obliczu zgaszonym przez śmierć, w oczach, które nie mogą już patrzeć z łagodnością na celników, prostytutki i grzeszników, w ustach, które już nie mogą krzyczeć w obronie tylu ofiar nadużyć, niesprawiedliwości, wojen i przemocy Bóg w pełni objawia nam swoją nieskończoną miłość do nas, do każdego człowieka. Ukrzyżowany przywraca nam życie i wzywa nas do pójścia Jego drogą, drogą miłości Ojca i braci, jedyną drogą, która jest drogą życia i prowadzi do Zmartwychwstania. Czytaj dalej »