1. Pan Bóg wszystkich nas powołuje do wspólnoty ze sobą, powołuje do zbawienia. Zbawienie jest darem. Kosztuje tylko tyle, co wysiłek otwarcia serca i ręki, aby je przyjąć. Jednocześnie jest jednak zadaniem i wielką walką, gdyż serce jest twarde a ręka uschła. Fundamentalnym grzechem, od którego trzeba się odwrócić to samowystarczalność i zarozumiałe przekonanie, że jest się sprawiedliwym – „listek figowy człowieka, który nie zna bezinteresownej miłości Boga” (o. Silvano Fausti SJ). Co jest tymi „ciasnymi drzwiami”, które Pan otwiera, abym przez nie wszedł na spotkanie z Nim? Jak możemy utrzymać otwarte drzwi naszej wspólnoty dla wszystkich ludzi? Czytaj dalej »

1. „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął” (Łk 12,49). Ogień, który Jezus zapalił, wstępując do nieba a teraz posyła na ziemię jest końcowym owocem Jego posłannictwa i wypełnieniem planu Bożego: to miłość Boga do człowieka wypływająca ze śmierci Syna. Czas teraźniejszy to czas odpowiedzi na wezwanie Jezusa i nawrócenia. Przed wezwaniem Jezusa do życia w prawdzie i w miłości nie obroni nas tarcza rytuałów religijnych czy praktyk społecznych. Nie uwolni nas od Jego spojrzenia także żadna forma niewiary. Choć wiara chrześcijańska wydaje się gasnąć wśród nas, ogień rzucony przez Jezusa żarzy się pod popiołami. Bez tego ognia w sercu niemożliwe jest bycie uczniem Jezusa. Jak możemy w przeciwnościach podtrzymać płonący ogień miłości? Jak możemy formować młodych do bycia nosicielami ognia sprawiedliwości, miłości i pokoju? Czytaj dalej »

1. Celebrując uroczystość patronalną naszej wspólnoty parafialnej uczestniczymy przez wiarę w doświadczeniu Apostołów, oglądających na górze Tabor chwałę Syna Bożego i słyszących głos „To jest mój Syn wybrany, Jego słuchajcie”. Wiara w Jezusa Chrystusa i głoszenie Dobrej Nowiny nie są owocem ludzkiego wymysłu czy retoryki, ale konsekwencją życiowego doświadczenia, które jak lampa napełniona oliwą promieniuje światłem i blaskiem nowego życia. Jakie jest moje doświadczenie boskości Jezusa? Pozwalam się przemieniać przez Słowo, które przekazuje światło, ciepło, prawdę, życie? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsze słowo Boże zachęca nas do autentycznej troski o naszą przyszłość i do „bycia bogatymi przed Bogiem” (Łk 12,21). Buduje nas miłość, a nie egoizm. Kto gromadzi skarby dla siebie, straci je i żyjąc powierzchownie, marnuje i traci samo życie. Kto żyje dając siebie, dbając o głęboką relację z Panem Bogiem i bliźnimi, dzieląc z innymi ciężary i radości życia, staje się coraz bogatszy. To uczynki miłosierdzia stanowią o dobrym życiu i autentycznym szczęściu. Jak możemy uwolnić się od powierzchowności w życiu? Jak możemy uczyć naszych młodych właściwego korzystania z dóbr ziemskich? Czytaj dalej »

1. Jezus objawia nam dziś w Ewangelii prawdziwe oblicze Boga, który jest naszym Ojcem. Uczy nas jak poprzez modlitwę przyjmować i pogłębiać postawę właściwą prawdziwemu dziecku Boga. Jak doświadczasz bliskości Boga jako Ojca? Jak możemy nauczyć innych, że modlitwa jest relacją z Bogiem?

2. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy II Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych. Hasłem wybranym na ten rok przez papieża Franciszka są słowa Psalmu 92 (w.15): „Wydadzą owoc nawet i w starości”. „Starość nie jest okresem bezużytecznym, w którym należy usunąć się na bok porzucając stery łodzi – pisze papież w orędziu na dzisiejszy dzień, ale porą, w której należy wciąż przynosić owoce: jest nowa misja, która czeka na nas i zaprasza do spojrzenia w przyszłość. Szczególne uwrażliwienie nas, ludzi starych, w podeszłym wieku, na poświęcanie uwagi, myśli i uczucia, które czynią nas ludzkimi, powinno stać się na nowo powołaniem wielu. I będzie to wyborem miłości osób starszych do nowych pokoleń. Jest to nasz wkład w rewolucję czułości, duchową i pozbawioną broni rewolucję. Zapraszam was, drodzy dziadkowie i osoby starsze, abyście stali się jej bohaterami”. Czytaj dalej »

1. W dzisiejszą niedzielę Pan Jezus zaprasza nas wraz ze sobą do domu Marty i Marii. Adres: Łk 10,38-42. Ten, który przyjmuje i naucza tajemnicy przyjmowania Ojca w braciach, w tym domu sam zostaje przyjęty i objawia tym, którzy Go słuchają, tajemnicę Ojca i Syna. W ten sposób uzdrawia ten dom balsamem swojej obecności i poi winem swego słowa, aby jego mieszkańcy mogli podążać za Nim Jego drogą. Jak przyjmuję w moim domu (rodzinie, wspólnocie i parafii) Jezusa? Czy nawiedzenie Jezusa jest dla mnie motywem radości czy raczej poczucia trudu i wysiłku? Co możemy uczynić, aby słuchanie słuchanie słowa Pana stanowiło lepszą część naszego dnia? Jak słuchanie Pana może być ściślej powiązane ze służbą bliźniemu i obcemu? Czytaj dalej »

1. Pan Jezus przypomina dziś w Ewangelii o największym przykazaniu − przykazaniu miłości Boga i bliźniego oraz w prosty sposób wyjaśnia, jak należy je wypełniać. Bliźni to każdy człowiek w potrzebie i każdy z nas staje się bliźnim, kiedy z miłością i troską niesie pomoc drugiemu. Jak możemy sprawić, aby ludzie uświadomili sobie, że Bóg wypisał swoje słowo miłości w naszych sercach? Co jest przyczyną naszej ślepoty i nieczułości w stosunku do bliźniego? Czytaj dalej »