1. Dzisiejsza niedziela nazywana jest Niedzielą Dobrego Pasterza. Dobrym Pasterzem jest Jezus, który jest gotów uczynić wszystko dla zbawienia swojej owczarni. On jest bramą owiec, drzwiami zawsze szeroko otwartymi na oścież do ziemi płynącej mlekiem sprawiedliwości i niewinności oraz miodem wolności. On też jest przewodnikiem, który nie wymusza posłuszeństwa, ale staje na czele, pociąga miłością i przykładem, otwiera nowe drogi i prowadzi z niewoli do pełni życia. Czy Jezus jest pasterzem, którego głosu słucham i bramą przez którą wchodzę? Jakie jest moje pragnienie i doświadczenie życia w Jezusie? Jak mogę podzielić się tym doświadczeniem z innymi i pomóc mojej wspólnocie odkrywać i kroczyć nowymi szlakami, którymi chce nas prowadzić Dobry Pasterz?

2. Niedziela Dobrego Pasterza przeżywana jest w Kościele jako Światowy Dzień Modlitw o Powołania. Ojciec Święty Leon XIV w swoim orędziu na ten dzień zachęca do troski o wnętrze i odkrywanie w nim daru Boga, odwołując się do doświadczenia św. Augustyna, który w trzeciej księdze Wyznań mówi o Bogu: „Ty byłeś bardziej wewnątrz mnie, niż to co we mnie było najbardziej osobiste”. „Augustyn – pisze papież – dostrzega obecność Boga w najbardziej wewnętrznej części swojej duszy, co pociąga za sobą zrozumienie i przeżycie znaczenia troski o wnętrze jako przestrzeni relacji z Jezusem, jako drogi do doświadczenia w swoim życiu piękna i dobroci Boga. Relacja ta budowana jest na modlitwie i w milczeniu, a jeśli jest pielęgnowana, otwiera nas na możliwość przyjęcia i przeżywania daru powołania, które nigdy nie jest nakazem ani z góry ustalonym schematem, do którego po prostu należy się dostosować, lecz jest projektem miłości i szczęścia. Troska o wnętrze – to od niej trzeba pilnie na nowo rozpoczynać w duszpasterstwie powołań oraz we wciąż odnawianym wysiłku ewangelizacji. W tym duchu zapraszam wszystkich – rodziny, parafie, wspólnoty zakonne, biskupów, kapłanów, diakonów, katechetów i katechistów, wychowawców i wiernych świeckich – do coraz większego zaangażowania się w tworzenie sprzyjających warunków, aby ten dar mógł być przyjęty, umacniany, strzeżony objęty towarzyszeniem, by wydał obfity owoc. Tylko wtedy, gdy nasze środowiska będą jaśnieć żywą wiarą, nieustanną modlitwą i braterskim towarzyszeniem, Boże powołanie będzie mogło rozkwitnąć i dojrzeć, stając się dla każdego i dla świata drogą szczęścia i zbawienia”. Czytaj dalej »