1. Bóg jest tym, który pozostaje wierny pomimo naszej niewierności. „Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego” (2Tm 2,13). Bez względu na to, czy jesteśmy świadomi naszej niewierności, czy nie, Bóg dociera do nas tam, gdzie jesteśmy zagubieni, gdzie być może rozpadamy się, gdzie życie się rozpada. W uzdrowieniu rany się zamykają, w zbawieniu źródło otwiera się, wchodzisz w Boga i Bóg wchodzi w ciebie, docierasz do najgłębszego serca bytu, jedności wszystkich części. I to jest jak łączenie fragmentów, sięganie nie do darów, ale do Dawcy, Jego oceanu światła. Oczyszczonych z trądu zostało dziesięciu, ale tylko jeden z nich uwierzył w Jezusa i przyjął dar zbawienia. Tamci zmarnowali szansę, jaką było dla nich spotkanie z Jezusem. I może nawet nie zauważyli tego, że tak wielką szansę zmarnowali. Co to znaczy dla ciebie być zbawionym? Czy wdzięczność jest częścią twojego codziennego życia i duchowości? Czytaj dalej »

1. „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać” (Łk 17,10). W języku Ewangelii „sługa” oznacza tego, kto z miłością współpracuje w realizacji planów swojego Pana. Jest „nieużyteczny” nie dlatego, że nie nadaje się do niczego, ale ponieważ może czynić to co czyni tylko dlatego, że Bóg okazał mu swoje miłosierdzie. Nieużyteczni to tacy, którzy nie spodziewają się zysku, nie szukają korzyści; słudzy bez roszczeń, nie domagający się niczego, kierujący się jedynie motywacją miłości. Bezinteresowna służba bliźnim oraz dawanie świadectwa w jedności i miłości we wspólnocie Kościoła jest wyrazem naszej wdzięczności Bogu za dar wiary. Jak wiara czyni mnie pokornym? W jaki sposób może ona prowadzić mnie do autentycznej służby? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, jak ważne jest odczuwanie cierpienia ubogich wśród nas. Oni są słowem i ciałem Boga. Ich ból i wołanie mogą obudzić nas z obojętności, pomóc odnaleźć Boga. Bóg, którego nie ma w bogaczu cieszącym się swoim dostatkiem i ślepym na innych, jest w maluczkim, chorym, poranionym, cudzoziemcu, samotnym. Jest tam, gdzie ja boję się być. Jak dostatek i dążenie do własnego dobrobytu czyni nas obojętnymi na potrzeby drugiego człowieka? Co możemy czynić, aby przywrócić istotne wymiary naszej egzystencji chrześcijańskiej i naszego człowieczeństwa, którym grozi uciszenie w pełnym wygody stylu życia? Czytaj dalej »

1. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomniał nam, że Bóg jest jedynym Panem i chce być kochany miłością jedyną i całkowitą. Wszelkie dobra są darami Ojca, którymi należy dzielić się z braćmi. Przewrotność mamony polega na tym, że łatwo staje się celem człowieka, jego bożkiem. Neguje prawdę o człowieku jako stworzeniu, o Bogu jako Stwórcy oraz o wszelkiej rzeczy jako Jego darze dla nas. Czekająca nas śmierć jest rozliczeniem się z życia. Wzywa nas to do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Dlaczego ludziom brakuje poczucia znaczenia i nagłości w tym co odnosi się do zbawienia wiecznego? Komu lub czemu powierzamy nasze bezpieczeństwo? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza liturgia Słowa mówi nam o naszym zagubieniu i o wyjątkowym umiłowaniu nas przez Boga. W tym umiłowaniu Boża inicjatywa przekracza wszelkie ludzkie pojęcie i przewidywania. Zagubiony jest każdy, kto nie zna miłości Ojca i jej uzdrawiającej mocy. Bóg wierzy we mnie, w swoje kruche i słabe stworzenie jakim jestem. Nie koncentruje się na moim grzechu, ale na moim cierpieniu i nieustannie poszukuje mnie, otwierając przede mną drogę pojednania, która wybawia mnie od mojego serca sługi i prowadzi do kochania takim samym sercem jak Jego. Czy czujesz, że w jakiś sposób zagubiłeś się w ważnych relacjach twojego życia i w relacji z Bogiem? W jaki sposób Pan zaprasza cię na drogę pojednania? Czytaj dalej »

1. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy rocznicę poświęcenia naszej świątyni, która po prawie pięćdziesięciu latach od wmurowania kamienia węgielnego w 1958 roku i czterdzieści lat po rozpoczęciu sprawowania w niej kultu została oddana na wyłączną własność Panu Bogu 5 września 2004 roku oraz parafialne dziękczynienie za zbiory i za wszelkie dobro jakim zostaliśmy obdarowani przez Pana Boga. Dziękujemy za nasz parafialny wieczernik, w którym gromadzimy się przy Stole Słowa i na Eucharystii. Wdzięczną modlitwą obejmujemy ks. Romana Jałocho i wszystkich, którzy mają udział w budowie naszego kościoła oraz tych, którzy dziś troszczą się o niego i przyczyniają się do tego, że coraz piękniejszy, czysty i udekorowany kwiatami jest widzialnym znakiem naszej wiary i obecności Chrystusa Zmartwychwstałego pośród nas. Bóg dał nam siebie i obarczył nas odpowiedzialnością za siebie nawzajem, złożył w nasze serce troskę o zbawienie tych, którzy dzielą z nami swoje życie. Szczery dialog i modlitwa ukazują obecność Pana. „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20). On uzdalnia nas do bycia otwartymi wzajemnie na siebie i w ten sposób zdolnymi do przezwyciężania nieporozumień i konfliktów, lęków i rutyny. Czy jestem gotowy do budowania komunii czy też ulegam pokusie tworzenia podziałów? Jak możemy rozprzestrzeniać kulturę spotkania i troski przeciwstawiając się kulturze wykluczenia i odrzucenia? Czytaj dalej »

1. Pokora jest prawdziwą wielkością. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zachęca nas do praktykowania pokory w sposób, który prowadzi do otwartości i bezinteresowności w relacji z innymi i budowania serdecznych, przyjaznych relacji z ludźmi spoza mojego kręgu bliskich i znajomych. W jakich sferach mojego życia potrzebuję wzrastać w pokorze? Czy staram się o budowanie wspólnoty z tymi, z którymi bliska relacja nie obiecuje mi żadnej korzyści czy których z jakiegoś powodu mam pokusę uznać za gorszych od siebie?

2. W czwartek 1 września obchodzimy 83. rocznicę agresji Niemiec na Polskę, która rozpoczęła II Wojnę Światową. Pamiętajmy w modlitwie o tych, którzy oddali życie w obronie ojczyzny na wszystkich frontach, a szczególnie o 32 żołnierzach Wojska Polskiego, którzy zginęli w zaciętych walkach w okolicy Wieńca i spoczywają na naszym cmentarzu parafialnym. Msza Święta za Ojczyznę i Jej poległych obrońców w naszym kościele o godz. 17.00. Po jej zakończeniu uroczyste przejście na cmentarz parafialny, modlitwa za poległych i złożenie wieńców i kwiatów na grobie żołnierzy. Współorganizatorem uroczystości od kilku lat jest Urząd Miasta w Brześciu Kujawskim. Na jego usilną prośbę zgodziliśmy się przenieść tę celebrację z soboty przed pierwszą niedzielą września na dzień rocznicy rozpoczęcia II Wojny Światowej, mimo że wypada on w środku tygodnia. Nie zapominajmy także, że dopełnieniem tej uroczystości jest obchód w pierwszą niedzielę września rocznicy poświęcenia naszego kościoła parafialnego, wzniesionego po wojnie heroicznym wysiłkiem ks. Romana Jałocho i całej wspólnoty na fundamentach świątyni wysadzonej w powietrze w 1941 roku przez Niemców w akcie zemsty za zacięty opór w 1939 roku. Czytaj dalej »