1. Dzisiejsza niedziela rozpoczyna w Kościele w Polsce Tydzień Wychowania i kwartalne dni modlitw za dzieci, młodzież i wychowawców. Został on ustanowiony jako wyraz troski o dobro młodzieży i dzieci, a także, aby zwrócić uwagę ludzi dobrej woli na pilną potrzebę wychowania młodego pokolenia do wartości. Podejmując tę inicjatywę, trwajmy na osobistej i wspólnotowej modlitwie za dzieci, młodzież, polskie szkoły i rodziny. Czytaj dalej »

1. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy rocznicę poświęcenia naszej świątyni, która po prawie pięćdziesięciu latach od wmurowania kamienia węgielnego w 1958 roku została oddana na wyłączną własność Panu Bogu 5 września 2004 roku oraz parafialne dziękczynienie za zbiory i za wszelkie dobro jakim zostaliśmy obdarowani przez Pana Boga. Dziękujemy za nasz parafialny wieczernik, w którym gromadzimy się na modlitwie, na liturgii, w którym sprawujemy Najświętszą Ofiarę i inne sakramenty. Tutaj umacniamy naszą wspólnotę z Panem Bogiem i braćmi.
Msza św. w intencji parafian o godz.12.00, a po niej agapa na placu przed plebanią – dzielenie się chlebem z tegorocznych zbiorów i innymi owocami naszej pracy, występ Zespołu Pieśni i Tańca Wrzos z Włocławka. W tym roku każda wioska przygotowała swój własny stół z poczęstunkiem dla wszystkich.
Dziękuję naszym gościom – oraz wszystkim, którzy mają swój udział w naszym wspólnym świętowaniu, w sposób szczególny osobom, które wzięły udział w sprzątaniu kościoła i dekoracji świątyni i placu przed plebanią, przygotowały liturgię, członkom Parafialnej Rady Duszpasterskiej i państwu sołtysom. Bardzo dziękuję osobom i rodzinom, które na co dzień angażują się w życie naszej wspólnoty. Czytaj dalej »

1. Pokora jest prawdziwą wielkością. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zachęca nas do praktykowania pokory w sposób, który prowadzi do otwartości i bezinteresowności w relacji z innymi i budowania serdecznych, przyjaznych relacji z ludźmi spoza mojego kręgu bliskich i znajomych. W jakich sferach mojego życia potrzebuję wzrastać w pokorze? Czy staram się o budowanie wspólnoty z tymi, z którymi bliska relacja nie obiecuje mi żadnej korzyści czy których z jakiegoś powodu mam pokusę uznać za gorszych od siebie? Czytaj dalej »

1. Pan Bóg wszystkich nas powołuje do wspólnoty ze sobą, powołuje do zbawienia. Zbawienie jest darem. Kosztuje tylko tyle, co wysiłek otwarcia serca i ręki, aby je przyjąć. Jednocześnie jest jednak zadaniem i wielką walką, gdyż serce jest twarde a ręka uschła. Fundamentalnym grzechem, od którego trzeba się odwrócić to samowystarczalność i zarozumiałe przekonanie, że jest się sprawiedliwym – „listek figowy człowieka, który nie zna bezinteresownej miłości Boga” (o. Silvano Fausti SJ). Co jest tymi „ciasnymi drzwiami”, które Pan otwiera, abym przez nie wszedł na spotkanie z Nim? Jak możemy utrzymać otwarte drzwi naszej wspólnoty dla wszystkich ludzi? Czytaj dalej »

1. „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął” (Łk 12,49). Ogień, który Jezus zapalił, wstępując do nieba a teraz posyła na ziemię jest końcowym owocem Jego posłannictwa i wypełnieniem planu Bożego: to miłość Boga do człowieka wypływająca ze śmierci Syna. Czas teraźniejszy to czas odpowiedzi na wezwanie Jezusa i nawrócenia. Przed wezwaniem Jezusa do życia w prawdzie i w miłości nie obroni nas tarcza rytuałów religijnych czy praktyk społecznych. Nie uwolni nas od Jego kochającego spojrzenia także żadna forma niewiary. Choć wiara chrześcijańska wydaje się gasnąć wśród nas, ogień rzucony przez Jezusa żarzy się pod popiołami. Bez tego ognia w sercu niemożliwe jest bycie uczniem Jezusa. Jak możemy w przeciwnościach podtrzymać płonący ogień miłości? Jak możemy formować młodych do bycia nosicielami ognia sprawiedliwości, miłości i pokoju? Czytaj dalej »

1. „Nie bój się mała trzódko” (Łk 12,32). Dzisiejsza Ewangelia otwiera nam nowe horyzonty na nasze bycie jako chrześcijanie liczebnie i wewnętrznie „małymi”. Uznanie tego faktu oczyszcza naszą postawę z arogancji i pychy, kieruje naszą uwagę ku Bogu, który swoim miłosierdziem pomaga powstawać z upadku. Odkrywanie piękna Boga i wielkości Jego miłości rodzi zaangażowanie połączone z troską o formację ludzką i duchową, aby dorastać do bycia prawdziwymi uczniami Jezusa. W tym sensie świadomość naszej małości jest też źródłem nadziei na nowy rozmach misjonarski. „Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze” (Łk 12,34). Gdzie jest mój skarb i to co uważam za cenne? Jak możemy przyczyniać się do zmiany klimatu jaki panuje w naszej wspólnocie, aby było w niej więcej pragnienia miłości, dobra, lepszego świata? Czytaj dalej »