1. Modlitwa powinna przypominać nam o naszej potrzebie Boga. Wyrażają to słowa skruszonego i pokornego celnika:  „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!” (Łk 18,13). Przez naszą szczerość i pokorę zostajemy usprawiedliwieni w Bożych oczach. Jak możemy unikać udowadniania naszego bycia lepszymi przed Bogiem? Jak możemy prowadzić innych, zwłaszcza młodych do otwarcia się przed Bogiem?

Czytaj dalej »

1. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus uczy nas wytrwałości i cierpliwości w modlitwie. Nieustawanie w modlitwie ma pomóc w naszym życiu doświadczać miłosierdzia Ojca i bycia miłosiernymi jak Ojciec. Czy moja modlitwa wyraża moją relację do Boga jako Ojca? Jakie są przyczyny moich zaniedbań w modlitwie? Czytaj dalej »

1. W dzisiejszej Ewangelii jedyny spośród dziesięciu uzdrowionych trędowatych, który powrócił z wdzięcznością do Jezusa był Samarytaninem. To właśnie on, obcy i pogardzany uczy nas wdzięczności połączonej z wiarą w Jezusa, który jest Panem i Zbawicielem. On ukazuje nam Boga, którego chwałą nie są rytuały, ale człowiek żyjący. Jak możemy zobaczyć Boga działającego w cudach codziennego życia? Jak możemy celebrować miłość Boga w stosunku do tych, których uważamy za obcych i nieczystych? Czytaj dalej »

1. „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać” (Łk 17,10). W języku Ewangelii „sługa” oznacza tego, kto z miłością współpracuje w realizacji planów swojego Pana. Jest „nieużyteczny” nie dlatego, że nie nadaje się do niczego, ale ponieważ może czynić to co czyni tylko dlatego, że Bóg okazał mu swoje miłosierdzie. Nieużyteczni to tacy, którzy nie spodziewają się zysku, nie szukają korzyści; słudzy bez roszczeń, nie domagający się niczego, kierujący się jedynie motywacją miłości. Bezinteresowna służba bliźnim oraz dawanie świadectwa w jedności i miłości we wspólnocie Kościoła jest wyrazem naszej wdzięczności Bogu za dar wiary. Jak wiara czyni mnie pokornym? W jaki sposób może prowadzić mnie ona do autentycznej służby?

2. Tegoroczny październik został ogłoszony przez papieża Franciszka Nadzwyczajnym Miesiącem Misyjnym. Dla całego Kościoła ma to być czas zdecydowanego ożywienia naszego zapału do tego, by dzielić się wiarą i Chrystusem. To miesiąc misyjnego nawrócenia Kościoła. Jak powiedział Ojciec Święty w homilii podczas nieszporów rozpoczynających ten czas: „Bóg miłuje Kościół wychodzący ku światu. Jeśli nie wychodzi, to nie jest on Kościołem. Kościół wychodzący, misyjny to Kościół, który nie traci czasu na opłakiwanie tego, co nie idzie jak trzeba, wiernych, których już nie ma, wartości dawnych czasów, których już nie ma. Kościół, który nie szuka oaz objętych ochroną, żeby się nie martwić. Pragnie być jedynie solą ziemi i zaczynem dla świata. Wie, że to jest Jego siłą, tą samą, co u Jezusa: nie znaczenie społeczne czy instytucjonalne, lecz pokorna i bezinteresowna miłość.” Czytaj dalej »

1. W dzisiejszej Ewangelii Jezus podkreśla znaczenie pomagania tym, którzy są w potrzebie: biednemu, choremu, bezdomnemu jak Łazarz. Oni oczekują naszej troski o nich i dostrzeżenia w nich naszego bliźniego. Możemy dziś cieszyć się dostatkiem w jego różnych ziemskich formach, ale musimy być świadomi, że dostatek może nas uczynić ślepymi na potrzeby innych. Jak dostatek i dążenie do własnego dobrobytu czyni nas obojętnymi na potrzeby drugiego człowieka? Co możemy czynić, aby przywrócić istotne wymiary naszej egzystencji chrześcijańskiej i naszego humanitaryzmu, którym grozi uciszenie w pełnym wygody stylu życia?

2. Dziś przeżywamy 105. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. Pamiętamy o wszystkich, którzy z różnych względów musieli opuścić swój dom i kraj. „Migranci, a zwłaszcza najbardziej bezbronni, pomagają nam odczytywać ‘znaki czasu’. Przez nich Pan wzywa nas do nawrócenia, do uwolnienia się od ekskluzywizmu, obojętności i kultury odrzucenia. Przez nich Pan zaprasza nas, abyśmy odzyskali całe nasze chrześcijańskie życie i wnieśli wkład, każdy zgodnie ze swoim powołaniem, w budowę świata coraz bardziej odpowiadającego planowi Boga” – pisze papież Franciszek w orędziu na dzisiejszy obchód. Czytaj dalej »

1. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomniał nam, że Bóg jest jedynym Panem i chce być kochany miłością jedyną i całkowitą. Wszelkie dobra są darami Ojca, którymi należy dzielić się z braćmi. Przewrotność mamony polega na tym, że łatwo staje się celem człowieka, jego bożkiem. Neguje prawdę o człowieku jako stworzeniu, o Bogu jako Stwórcy oraz o wszelkiej rzeczy jako Jego darze dla nas. Czekająca nas śmierć jest rozliczeniem się z życia. Wzywa nas to do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Dlaczego ludziom brakuje poczucia znaczenia i pilności w tym co odnosi się do zbawienia wiecznego? Jak możemy prowadzić młodych do służby Bogu a nie pieniądzowi? Czytaj dalej »