1. Bóg jest tym, który pozostaje wierny pomimo naszej niewierności. „Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego” (2Tm 2,13). Bez względu na to, czy jesteśmy świadomi naszej niewierności, czy nie, Bóg dociera do nas tam, gdzie jesteśmy zagubieni, gdzie być może rozpadamy się, gdzie życie się rozpada. W uzdrowieniu rany się zamykają, w zbawieniu źródło otwiera się, wchodzisz w Boga i Bóg wchodzi w ciebie, docierasz do najgłębszego serca bytu, jedności wszystkich części. I to jest jak łączenie fragmentów, sięganie nie do darów, ale do Dawcy, Jego oceanu światła. Oczyszczonych z trądu zostało dziesięciu, ale tylko jeden z nich uwierzył w Jezusa i przyjął dar zbawienia. Tamci zmarnowali szansę, jaką było dla nich spotkanie z Jezusem. I może nawet nie zauważyli tego, że tak wielką szansę zmarnowali. Co to znaczy dla ciebie być zbawionym? Czy wdzięczność jest częścią twojego codziennego życia i duchowości?

2. W dzisiejszą niedzielę, 12 października, obchodzimy XXV Dzień Papieski pod hasłem „Św. Jan Paweł II. Prorok Nadziei”. Jego celem jest przybliżenie nauczania świętego papieża i zbiórka środków na żywy pomnik Jana Pawła II, jakim jest Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, wspierająca poprzez stypendia najzdolniejszą młodzież z ubogich środowisk. Także w naszej parafii zbiórka do puszek ofiar na ten cel. Czytaj dalej »

1. „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać” (Łk 17,10). W języku Ewangelii „sługa” oznacza tego, kto z miłością współpracuje w realizacji planów swojego Pana. Jest „nieużyteczny” nie dlatego, że nie nadaje się do niczego, ale ponieważ może czynić to co czyni tylko dlatego, że Bóg okazał mu swoje miłosierdzie. Nieużyteczni to tacy, którzy nie spodziewają się zysku, nie szukają korzyści; słudzy bez roszczeń, nie domagający się niczego, kierujący się jedynie motywacją miłości. Bezinteresowna służba bliźnim oraz dawanie świadectwa w jedności i miłości we wspólnocie Kościoła jest wyrazem naszej wdzięczności Bogu za dar wiary. Jak wiara czyni mnie pokornym? W jaki sposób może ona prowadzić mnie do autentycznej służby?

2. W dziejszą niedzielę obchodzimy Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Katedralnej we Włocławku. Obecny kościół katedralny we Włocławku jest trzecim z rzędu. Kamień węgielny położono w XIII wieku, budowę ukończono w roku 1411. W tym roku uroczyście poświęcono kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Dnia 22 lutego 1907 roku papież św. Pius X nadał kościołowi katedralnemu we Włocławku tytuł bazyliki. Katedra jest matką kościołów diecezji — przypomina nam, że wiara nie rodzi się w izolacji, lecz w jedności wspólnoty. Niech więc to święto będzie dla nas zachętą, by budować wspólnotę Kościoła — z żywych kamieni, które łączy miłość Chrystusa. Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, jak ważne jest odczuwanie cierpienia ubogich wśród nas. Oni są słowem i ciałem Boga. Ich ból i wołanie mogą obudzić nas z obojętności, pomóc odnaleźć Boga. Bóg, którego nie ma w bogaczu cieszącym się swoim dostatkiem i ślepym na innych, jest w maluczkim, chorym, poranionym, cudzoziemcu, samotnym. Jest tam, gdzie ja boję się być. Jak dostatek i dążenie do własnego dobrobytu czyni nas obojętnymi na potrzeby drugiego człowieka? Co możemy czynić, aby przywrócić istotne wymiary naszej egzystencji chrześcijańskiej i naszego człowieczeństwa, którym grozi uciszenie w pełnym wygody stylu życia? Czytaj dalej »

1. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomniał nam, że Bóg jest jedynym Panem i chce być kochany miłością jedyną i całkowitą. Wszelkie dobra są darami Ojca, którymi należy dzielić się z braćmi. Przewrotność mamony polega na tym, że łatwo staje się celem człowieka, jego bożkiem. Neguje prawdę o człowieku jako stworzeniu, o Bogu jako Stwórcy oraz o wszelkiej rzeczy jako Jego darze dla nas. Czekająca nas śmierć jest rozliczeniem się z życia. Wzywa nas to do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Dlaczego ludziom brakuje poczucia ważności i pilności w tym, co odnosi się do zbawienia wiecznego? Komu lub czemu powierzamy nasze bezpieczeństwo? Czytaj dalej »

 1. Święto Podwyższenia Krzyża Świętego, ustanowione na pamiątkę odnalezienia relikwii drzewa Krzyża Świętego przez cesarzową Helenę, to zaproszenie do pełniejszego zanurzenia się w tajemnicy Bożej miłości. W rozciągniętych na krzyżu ramionach, które nie mogą już obejmować dzieci, dotykać trędowatych, błogosławić chorych, my chrześcijanie kontemplujemy Boga, który ma otwarte ramiona, aby przyjąć, objąć i podtrzymać nasze życie złamane przez zło i cierpienie. W obliczu zgaszonym przez śmierć, w oczach, które nie mogą już patrzeć z łagodnością na celników, prostytutki i grzeszników, w ustach, które już nie mogą krzyczeć w obronie tylu ofiar nadużyć, niesprawiedliwości, wojen i przemocy Bóg w pełni objawia nam swoją nieskończoną miłość do nas, do każdego człowieka. Ukrzyżowany przywraca nam życie i wzywa nas do pójścia Jego drogą, drogą miłości Ojca i braci, jedyną drogą, która jest drogą życia i prowadzi do Zmartwychwstania. Czytaj dalej »

1. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy rocznicę poświęcenia naszej świątyni, która po prawie pięćdziesięciu latach od wmurowania kamienia węgielnego w 1958 roku i czterdzieści lat po rozpoczęciu sprawowania w niej kultu została oddana na wyłączną własność Panu Bogu 5 września 2004 roku oraz parafialne dziękczynienie za zbiory i za wszelkie dobro jakim zostaliśmy obdarowani przez Pana Boga. Dziękujemy za nasz parafialny wieczernik, w którym gromadzimy się przy Stole Słowa i na Eucharystii. Wdzięczną modlitwą obejmujemy ks. Romana Jałocho i wszystkich, którzy mają udział w budowie naszego kościoła oraz tych, którzy dziś troszczą się o niego i przyczyniają się do tego, że coraz piękniejszy, czysty i udekorowany kwiatami jest widzialnym znakiem naszej wiary i obecności Chrystusa Zmartwychwstałego pośród nas.

Bóg dał nam siebie i obarczył nas odpowiedzialnością za siebie nawzajem, złożył w nasze serce troskę o zbawienie tych, którzy dzielą z nami swoje życie. On uzdalnia nas do bycia otwartymi wzajemnie na siebie i w ten sposób zdolnymi do przezwyciężania nieporozumień i konfliktów, lęków i rutyny. Czy jestem gotowy do budowania komunii czy też ulegam pokusie tworzenia podziałów? Jak możemy rozprzestrzeniać kulturę spotkania i troski przeciwstawiając się kulturze wykluczenia i odrzucenia? Czytaj dalej »