1. Dzisiejsza Ewangelia przedstawia konflikty związane z zawinionym i niezawinionym niezrozumieniem Jezusa. Dotykają one także Jego bliskich. Jezus tworzy nową rodzinę opartą na wierze i szaleństwie miłości. Najbliżsi Jezusa to ci, którzy słuchają Go i pełnią w ten sposób wolę Ojca. Zawsze zachodzi jednak niebezpieczeństwo, że będziemy jak krewni Jezusa, którzy Go kochają, ale nie rozumieją i próbują Go pochwycić, aby upodobnić Go do siebie zamiast starać upodobnić się do Niego albo jak uczeni w Piśmie, którzy Go znają, ale nie kochają i dlatego oceniają Go według własnych kryteriów „religijnych”. Patrząc na moje czyny, do jakiej grupy należę? Jakie pewności podważa Pan w moim życiu i dokąd mnie wzywa? Czytaj dalej »
1. „Trójcę wszechmocną któż pojąć zdoła? Każdy o Niej mówi — ale czy naprawdę o Niej? Niewiele jest takich dusz, które — mówiąc o Niej — wiedzą, co mówią. Spierają się i walczą, a przecież tylko w pokoju można Ją zobaczyć” (św. Augustyn, Wyznania, XIII, 11). Poprzez chrzest wyznajemy wiarę w Boga Trójjedynego, z którego łaski uczestniczymy w Jego życiu i misji przez Kościół. Jak doświadczyłeś ostatnio cudów Bożego działania w twoim życiu? Co możemy uczynić, aby Kościół był bardziej wiarygodnym znakiem Trójcy Świętej? Czytaj dalej »
1. Zesłanie Ducha Świętego to pamiątka narodzin wspólnoty Kościoła. Apostołowie, umocnieni mocą z wysoka, wyszli z Wieczernika, aby dawać świadectwo o zmartwychwstałym Zbawicielu. Ich misja wciąż trwa i jest kontynuowana w Kościele. Jakie drogi jedności otwiera dziś przed nami Duch Święty? Jaki możemy współpracować z Duchem Świętym promując dobro wspólne? Czytaj dalej »
1. Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego uświadamia nam, że Chrystus uwielbiony, przebywający z Bogiem jest równocześnie z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. Dzięki swojemu byciu z Ojcem jest teraz blisko każdego z nas, działa w wydarzeniach ludzkiej historii poprzez moc i dary swego Ducha, jest obecny także poprzez Kościół, który posłał, aby kontynuował Jego misję. Jak możemy dawać świadectwo obecności i bliskości Jezusa w naszym codziennym życiu? W jaki sposób możemy przyczynić się do tego, aby nasza wspólnota parafialna pełniej odpowiadała na nakaz misyjny Jezusa „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15) i stawała się wspólnotą „wychodzącą” i „idącą na zewnątrz”? Czytaj dalej »
1. „Szczęśliwy jest człowiek, który kocha Ciebie, a przyjaciela w Tobie, nieprzyjaciela zaś ze względu na Ciebie” (św. Augustyn, Wyznania IV,9). Źródłem prawdziwej radości dla nas, a zarazem sprawdzianem wierności Panu Jezusowi oraz autentyczności naszej religijności jest nasza wzajemna miłość i jedność, która ma swoje źródło w miłości Boga do nas. Ona też jest najbardziej wiarygodnym świadectwem w stosunku do osób oddalonych i niewierzących. Czy bardziej czujesz się sługą czy przyjacielem w swojej relacji z Jezusem? Jak możemy pomóc innym odnaleźć prawdziwą radość w miłości Jezusa i bliźniego? Czytaj dalej »
1. „Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15,5). Kościół jest wspólnotą uczniów Jezusa złączonych z Nim i czerpiących od Niego życie tak jak latorośle z krzewem winnym. Każda latorośl może żyć i wydawać owoce tylko wtedy, gdy jest złączona z krzewem winnym i przez niego z innymi latoroślami, dzieląc ten sam sok ze wszystkimi innymi. Przeżywanie chrześcijaństwa bez troski o jedność z Jezusem Chrystusem redukuje je do anachronicznego folkloru, systemu zasad moralnych czy ideologii, które nie są w stanie wnieść w życie nikogo Dobrej Nowiny Ewangelii. Bez głębokiego i pełnego entuzjazmu kontaktu z Jezusem dekadencja naszego chrześcijaństwa może przekształcić się w śmiertelną chorobę. Decydujące jest trwanie w Chrystusie, skoncentrowanie naszej uwagi na Ewangelii, życie sakramentalne, umacnianie w naszych rodzinach, grupach, wspólnotach i parafii żywego kontaktu z Nim, zaangażowanie się w Jego projekt czynienia naszego świata bardziej ludzkim i dzielenia się Dobrą Nowiną z innymi. Słowa Jezusa nie są złudne ani sztucznie słodkie, ale stawiają nas uczciwie w obliczu trudności życia i prób, którym jesteśmy poddawani. Choć próby te mogą wydawać się niepotrzebnym bólem, to w świetle dzisiejszej Ewangelii możemy je sobie wyobrazić jako przycinanie i oczyszczanie pędów, aby przynosiły więcej owoców, jako etapy drogi, która prowadzi do rozkwitu życia.
Przypomnij sobie jak Jezus trwał z tobą nawet w chwilach ciemności. Jakich pokus doświadczasz, aby nie trwać w jedności z Jezusem i z Kościołem? Jak patrzysz na „przycinanie” i oczyszczanie swojego życia? Czytaj dalej »
W dniu dzisiejszym Ojciec Święty Franciszek przyjął rezygnację biskupa Wiesława Meringa z posługi biskupa włocławskiego i mianował biskupem włocławskim dotychczasowego biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej Krzysztofa Wętkowskiego.

Bp Krzysztof Wętkowski urodził się 12 sierpnia 1963 r. w Gnieźnie. Ukończył miejscową szkołę podstawową, a następnie II Liceum Ogólnokształcącego (obecnie im. Dąbrówki). Po zdaniu matury wstąpił do Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze gnieźnieńskiej 4 czerwca 1988 r. z rąk Prymasa Polski kard. Józefa Glempa. 1 lipca 1988 r. został mianowany wikariuszem w parafii farnej pw. św. Marcina i Mikołaja w Bydgoszczy (obecnie katedra bydgoska). Wypełniał także obowiązki kapelana i sekretarza bp. Jana Nowaka, wówczas biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, wikariusza biskupiego Prymasa Polski dla miasta Bydgoszczy, późniejszego biskupa siedleckiego. W 1989 r. został skierowany na studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które zakończył uzyskaniem tytułu doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego. Po ukończeniu studiów specjalistycznych wrócił do archidiecezji gnieźnieńskiej, gdzie w 1994 r. abp Henryk Muszyński mianował go rzecznikiem prasowym oraz referentem ds. środków społecznego przekazu Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. Pełnił także obowiązki ojca duchownego w Prymasowskim Instytucie Teologicznym w Gnieźnie. W latach 1995-2012 pełnił obowiązki kanclerza Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. W ramach prac przygotowawczych do synodu diecezjalnego kierował pracami komisji ds. struktur kościelnych. Pełnił również obowiązki sekretarza komisji organizacyjnej ds. Jubileuszu 1000-lecia śmierci św. Wojciecha oraz Archidiecezjalnego Komitetu Pielgrzymki Papieskiej w 1997 r. Był przewodniczącym Międzydiecezjalnej Komisji Historycznej archidiecezji gnieźnieńskiej i diecezji bydgoskiej.
Z początkiem roku akademickim 1997/98 powierzono mu wykłady z zakresu prawa kanonicznego w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie i Prymasowskim Instytucie Teologicznym w Gnieźnie. Od 2008 r. był adiunktem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jest autorem kilkunastu artykułów naukowych i popularnonaukowych oraz promotorem dziesięciu prac magisterskich. Jest również autorem książki: „Działalność ustawodawcza kardynała Stefana Wyszyńskiego, jako Arcybiskupa Gnieźnieńskiego” i współredaktorem książki „Kanonicy Kapituły Katedry Gnieźnieńskiej 1918-2009”, za którą otrzymał nagrodę Towarzystwa Miłośników Gniezna. Należy do Stowarzyszenia Kanonistów Polskich. Należał również do rady programowej gazety diecezjalnej, radia diecezjalnego oraz Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej. W latach 2007-2011 był przewodniczącym Rady Nadzorczej Prymasowskiego Wydawnictwa „Gaudentinum”. Od 2009 do 2012 r. należał do Rady Programowej Instytutu Prymasa Józefa Glempa.
W latach 2000-2012 był sędzią Trybunału Metropolitalnego w Gnieźnie. Od 2001 do 2012 r. pełnił funkcję delegata arcybiskupa gnieźnieńskiego do wizytowania parafii dziekańskich. W latach 1995-2008 był ceremoniarzem bazyliki prymasowskiej w Gnieźnie. W 2000 r. został mianowany kanonikiem honorowym, a cztery lata później kanonikiem gremialnym Kapituły Prymasowskiej Archikatedry Gnieźnieńskiej. Należy do grona Kolegium Konsultorów, Rady Kapłańskiej i Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Gnieźnieńskiej.
Od 1 stycznia 2011 r. pełni funkcję moderatora Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. Z dniem 1 października 2012 r. Prymas Polski abp. Józef Kowalczyk powierzył mu obowiązki wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej. 24 listopada 2012 została ogłoszona jego nominacja na biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej. Jego biskupią dewizą są słowa state in fide (trwajcie mocno w wierze) zaczerpnięte z 1 Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian. Sakrę biskupią przyjął 22 grudnia 2012 r. w katedrze gnieźnieńskiej z rąk Prymasa Polski abp. Józefa Kowalczyka. Jest członkiem Rady Prawnej KEP, członek Kościelnej Komisji Konkordatowej i przewodniczącym Zespołu Roboczego ds. Nowelizacji Statutu i Regulaminu KEP.




