1. Dziś obchodzimy uroczystość Najświętszej Trójcy. Wyznajemy wiarę w Jednego Boga w Trzech Osobach, pochylamy się nad tajemnicą wewnętrznego życia Boga i dziękujemy Mu za chrzest święty, który daje nam udział w tym życiu, wprowadzając nas do rodziny uczniów. Jak możemy uczynić nasze rodziny i wspólnoty ikonami miłości i jedności Najświętszej Trójcy? Jak możemy rozpalać misyjny aspekt miłości wśród ochrzczonych? Czytaj dalej »

1. Dziś obchodzimy uroczystość Zesłania Ducha Świętego, która kończy Okres Wielkanocny i czas Komunii Świętej wielkanocnej. Zebrani na celebrowaniu Eucharystii świętujemy narodziny Kościoła i przyjmujemy odpowiedzialność za powierzoną nam misję względem wszystkich języków, ludów i narodów. Duch Święty daje nam udział w zwycięstwie Zmartwychwstałego Pana, uzdalnia nas do przekraczania granic naszego ja, naszego pragnienia samowystarczalności i troski o nas samych. Obdarza nas różnymi darami, abyśmy się nimi wzajemnie obdarowywali we wspólnocie Kościoła i czyni z nas świadków i głosicieli Dobrej Nowiny o zbawieniu. Jakie jest twoje doświadczenie Ducha Świętego jako źródła pokoju i pojednania oraz jedności twojej wspólnoty? Jak pełniej otworzyć się na działanie Ducha Świętego w naszej wspólnocie, przekształcając ją w nieustanną szkołę misyjnej komunii? Czytaj dalej »

1. Jezus wstępuje do chwały Ojca błogosławiąc swoich uczniów. Jesteśmy nosicielami Jego błogosławieństwa. Naszym pierwszym zadaniem jest być świadkami Dobroci Boga w świecie, w którym bardzo często zło wydaje się triumfować nad dobrem. To do nas należy troska o to, aby nikt nie czuł się przegrany i nikt nie żył bez nadziei. Wypełniamy to zadanie wówczas, kiedy dzielimy się z innymi naszym doświadczeniem dobroci i miłosierdzia Bożego i mimo naszej słabości staramy się uczynić bardziej ludzkim nasz świat. Jak doświadczyłeś w swoim codziennym życiu Jezusowego błogosławieństwa z wysoka? Jak bliskość z Bogiem prowadzi nas do bliskości z ludźmi? Czytaj dalej »

1. „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy” (J 14,23). Podstawą wiary w Jezusa Chrystusa jest miłość. Jezus zapowiada uczniom, że choć ich opuści fizycznie przez swoją śmierć i wejście do chwały Ojca, to jednak pozostanie z nimi przez Ducha Świętego. Będzie prosił Ojca, aby posłał Ducha Świętego, aby pozostali wierni temu, co On im głosił i czego nauczał. Ponieważ życie zgodne z Ewangelią wymaga wielu niełatwych decyzji, Duch Święty nieustannie dostarcza Kościołowi niezbędnego światła i wsparcia. Tak było w czasach apostolskich i przez całą historię Kościoła. Tak jest również dzisiaj. Wśród dziejowych burz i przeciwności wyznawcy Jezusa, wspierani mocą Ducha Świętego, osiągają dar pokoju. Zabezpiecza on przed utratą ufności i lękiem, potwierdzając trwałą obecność Pana w Jego Kościele, i daje siłę do zachowywania Jego nauki. Jak różni się pokój Jezusa od pokoju proponowanego przez świat? Co uczyniliśmy i czynimy z Ewangelią? Czy pozwalamy się prowadzić Duchowi Świętemu i dokąd On nas prowadzi? Co czynimy, aby jako uczniowie Jezusa, wspólnota parafialna, Kościoł być bardziej wierni Jezusowi i Jego Ewangelii? Czytaj dalej »

1. Przykazanie miłości dane przez Chrystusa swoim uczniom wzywa nas dziś do rachunku sumienia i ożywienia naszej wiary i miłości. Stanowi ono nieustannie nową inspirację i zachętę do troski o Kościół, który ma być wspólnotą miłości i o powierzoną nam misję. Kościół ma być wspólnotą, która otwiera a nie izoluje, która zabiega o świętość i zbawienie każdego człowieka a nie potępia i odrzuca, która troszczy się o każdą osobę, zwłaszcza słabą, zranioną, potrzebującą pomocy, a nie o swój wizerunek i dobro instytucji, która pokonuje strach a nie obawia się o siebie, która na nowo zaufa Jezusowi, który pokonał śmierć i chce, abyśmy wraz z Nim budowali w świecie królestwo bez lęku, łez i osamotnienia, ale w radości, pokoju i miłości. Jak możemy z miłości Jezusa uczynić normę miłości? Jakie błędne idee miłości podkopują sposób kochania jakiego uczy nas Jezus? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Ewangelia zawiera obietnicę, która przekracza wszelką miarę i oczekiwania. Owcom Jezusa, które On zna i które idą za Nim, trzykrotnie zapewnia się ich ostateczną przynależność do Niego i do Ojca. Poprzez swoje życie, mękę, śmierć i zmartwychwstanie, przez swój Kościół i sakramenty Jezus daje nam już tu i teraz życie wieczne. Kto je przyjmuje i nie odrzuca, kto słucha głosu Dobrego Pasterza i idzie za Nim nie zginie i nic nie wyrwie go z Jego ręki i z ręki Ojca. Jak doświadczyłeś życia Bożego, którym Jezus dzieli się z nami? Co utrudnia lub uniemożliwia Ci pójście za głosem i osobą Dobrego Pasterza? Czytaj dalej »