1. Przeżywamy dramatyczny moment: boimy się zachorowań, sytuacja polityczna, społeczna i ekonomiczna wydaje się być katastrofalna, doświadczamy boleśnie kryzysu Kościoła, wiele rodzin boryka się z problemami, wydaje się, że nawet siła psychiczna ludzi słabnie. W takiej sytuacji może być trudno zachować pogodę ducha, ufać Bogu i podtrzymywać żywą nadzieję. Jednak w takich chwilach święci wychodzą na świat. Właśnie w kryzysie, w cierpieniu, w mrocznych chwilach, w których wszystko wydaje się walić, ktoś ma odwagę spojrzeć dalej. Święci to mężczyźni i kobiety, którzy przyjmują wyzwanie, by nie poddawać się teraźniejszości, to ci, którzy mają odwagę trwać w nadziei, nie poddając się rezygnacji i zniechęceniu. W istocie wiara jest paradoksem: chodzi o dostrzeżenie obecności Boga w dramacie dzisiejszego dnia, nawet tam, gdzie wydaje się nieobecny. Jezus mówi dziś do nas: błogosławieni jesteście. Tak jak Ci, którzy zaufali Jezusowi w przeszłości i za których dziś wychwalamy Boga, my także możemy spróbować doświadczyć szczęścia, próbując mieć nadzieję, kiedy wydaje się to niemożliwe, zrobić miejsce dla Boga, kiedy nie mamy nikogo innego, do kogo moglibyśmy się zwrócić, odkryć i budować więzi, które dzieją się „przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie” i dzielić się tym skarbem z innymi. Jakie jest Twoje zdanie na temat obecnej sytuacji? Czy jest miejsce na nadzieję? Od kogo lub od czego uzależniasz swoje szczęście? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Liturgia słowa przypomniała nam, że fundamentem prawa jest miłość. Nie jest ona obowiązkiem, ale koniecznością, aby żyć. Kochać Boga całym sercem nie oznacza kochać wyłącznie Jego, ale kochać bez miary. Bóg nie jest zazdrosny, on nie zawłaszcza naszego serca, ale je poszerza tak, że znajduje się w nim miejsce dla męża, żony, siostry, brata, potrzebującego i wroga, dla każdego kogo kocha Bóg. Kochać bliźniego jak siebie samego to odkryć jak bardzo jestem umiłowany i kochać siebie i bliźniego jako cud Boży, Bożą iskrę. Jak mogę opisać moje osobiste doświadczenie wiary i w czym wyraża się moja miłość do Boga i bliźniego? Co utrudnia mi kochanie Boga i drugiego człowieka? Czytaj dalej »

1. „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (Mt 22,21). Czy my nie oddajemy cezarowi tego, co należy do Boga i Bogu tego, co należy do cezara? Tylko wówczas, gdy odda się Bogu co jest Jego, będzie się wiedziało, co dać cezarowi. To, co jest Boga, jest owocem, którego pragnie Ojciec, jest wolnością dzieci Bożych i miłością braci. Jakie są błędne drogi na których traktujemy ludzkich przywódców jak Boga? Jakie są drogi na których redukujemy Boga do poziomu ludzkich przywódców? Jak obronić się przed pokusą panowania nad innymi i samemu nie pozwolić się zniewolić, co czynić tu i teraz, by żyć w braterstwie wolnością dziecka Bożego?

2. Dziś w całym Kościele przeżywamy Niedzielę Misyjną. W tym roku towarzyszy jej hasło „Oto ja, poślij mnie”. Naszą modlitwą i ofiarami materialnymi wspieramy dzieło misyjne Kościoła. Autentyczne chrześcijaństwo poznaje się po ewangelizacyjnym duchu uczniów. A tam, gdzie tego ducha zabraknie – zamiera. Czytaj dalej »

1. Bóg wielkodusznie zaprasza nas na ucztę – do pełni życia z Nim i bycia częścią Jego królestwa. Boże zaproszenie możemy jednak zignorować lub odrzucić poprzez obojętność, zlekceważenie łaski jaka nam jest ofiarowana i uznanie za ważniejsze innych spraw albo wchodząc na ucztę bez szaty weselnej – „wchodzi na gody bez szaty godowej ten, kto należąc do Kościoła, ma wiarę, ale nie ma miłości” (św. Grzegorz Wielki). Czy moje życie ma charakter święta, na które jestem zaproszony? Co dzisiaj stoi na przeszkodzie, abym w pełni uczestniczył w uczcie, którą przygotowuje także dla mnie Bóg? Czytaj dalej »