1. W drugą niedzielę Adwentu obchodzimy dziś uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Wyraża ona wiarę Kościoła w to, że Maryja, wybrana na matkę Syna Bożego, jako jedyna z ludzi została poczęta i urodziła się bez zmazy grzechu pierworodnego.

2. Dzisiejsza niedziela jest jednocześnie XXV Dniem Modlitwy i Pomocy Materialnej Kościołowi na Wschodzie. Celem tego obchodu jest duchowe i materialne wsparcie Kościoła katolickiego w krajach byłego Związku Sowieckiego. Podczas ubiegłorocznej zbiórki zebrano 2 mln 604 tys. złotych. Dzięki tym funduszom udało się zrealizować 186 projektów. Mijający rok życiu tamtejszego Kościoła, jest naznaczony ciągle trwającą wojną na Ukrainie, zbierającą tragiczne żniwo, niepokojącymi wieściami o aresztowanych kapłanach na Białorusi i trudnymi konsekwencjami realnej wojny, dotykającymi również inne kraje. Czytaj dalej »

1. Czytania liturgii słowa pierwszej niedzieli adwentu zachęcają nas do postawy czujnego oczekiwania na przyjście Pana. Czuwanie nie jest jednak łatwe, bo nasze serca łatwo stają się ociężałe, przestają rozumieć rzeczy Boże i zamykają się na działanie Boże w życiu. Dlatego Jezus wskazuje na znaczenie modlitwy. Modlitwa jest bowiem miejscem relacji z Bogiem i połączona z czuwaniem pomaga odpierać pokusę odwrócenia się od Chrystusa w chwili próby. Czy zapowiedź nadejścia Jezusa rodzi w tobie lęk czy nadzieję? W jakich przestrzeniach życia potrzebujesz wolności, którą przynosi Jezus?

2. Tegoroczny adwent jest przygotowaniem do Jubileuszu Roku 2025. Jako pielgrzymi nadziei wyruszamy w duchową podróż, by w najbliższej przyszłości doświadczyć wielu łask, związanych z Jubileuszem. Jedni pielgrzymować będą do Rzymu, by w sercu chrześcijaństwa przejść przez Drzwi Święte. Inni do wyznaczonych przez Biskupa Włocławskiego świątyń. Niech najbliższe tygodnie staną się dla nas wszystkich czasem zatrzymania, refleksji nad słowem Bożym, odnowienia nadziei i powrotu do pierwotnej miłości. Czytaj dalej »

1. „Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?” (J 18,34). Te słowa Jezusa stanowią dla nas wezwanie do zbadania naszego postrzegania Jego osoby. Jesteś wolny czy zostałeś zmanipulowany? Kim jest Jezus? Czy ja uznaję Go za mojego króla? Czy doświadczyliśmy Jego królestwa? Ten, który z miłości, własną krwią przelaną na krzyżu pokonał grzech i śmierć, zaprasza nas do pójścia za sobą drogą wiary i do wspólnego budowania królestwa Bożego. Jak możemy pomóc innym, zwłaszcza młodym, poznać Jezusa jako prawdziwego króla? Jak powinniśmy bronić się przed braniem wzoru z tego świata w budowaniu królestwa Bożego? Czytaj dalej »

1. Pan Jezus zachęca nas do oczekiwania i bycia gotowym na Jego przyjście. Kiedy ogarnia nas niepokój, brak nam punktów odniesienia, czujemy się zagubieni i smutni, nie ustawajmy w szukaniu znaków nadziei. Są to znaki słabe i trudno zauważalne, jak pierwsze liście na gałęzi drzewa figowego. Jak figowiec, który w milczeniu rośnie, tak Słowo Boże nie przemija, ale stopniowo zapładnia ziemię. Jak możemy zamienić lęk i smutek w radosne oczekiwanie na przyjście Pana? Gdzie dostrzegasz znaki nadziei?

2. Obchodzimy dziś VIII Światowy Dzień Ubogich. Jego hasłem są słowa nawiązujące do księgi Mądrości Syracha: „Modlitwa ubogiego dociera do Boga” (por. Syr 21, 5). Czytaj dalej »

1. Pan Jezus, chwaląc gest ubogiej wdowy, zachęca nas do większej ufności w Bożą Opatrzność. Ci, którzy kochają, nie boją się podejmować ryzyka, nie boją się zostać bez niczego dla siebie. Przed Jezusem nie ma znaczenia, czy z naszą ambicją udało nam się zająć pierwsze miejsce na uczcie, ale czy kochaliśmy do końca! Z tego będziemy sądzeni. Czy jesteś kimś, kto robi wszystko, aby być widzianym, czy zależy ci na kochaniu tak bardzo, jak tylko możesz? Gdyby Jezus obserwował twój sposób przeżywania relacji, jakby cię opisał? Czytaj dalej »

1. „Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych” (Mk 12, 29-31). Najważniejszym przykazaniem jest zatem uznanie Pana jako „Pierwszego”, jako „Jedynego”. Święta Katarzyna ze Sieny nie bała się powiedzieć, że „Bóg jest zakochany bez pamięci w Swoim stworzeniu, i to takim, jakim jest, nad którym myślał i które kontemplował w Swojej nieskończonej miłości”. Wypełnieniem i realizacją życia człowieka jest miłość, miłość Boga i bliźniego, które są nierozdzielne. Czy jest w tobie poczucie i świadomość bycia kochanym przez Boga? Jakie są owoce twojej miłosnej relacji z Bogiem? Czytaj dalej »