1. Ewangelia dzisiejszej niedzieli ukazała nam troskę Pana Jezusa o Jego uczniów, zmęczonych wykonywaniem zleconej im przez Niego misji: „Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco” (Mk 6,31). To On jest naszym odpoczynkiem i Słowem, które daje życie, życie wieczne. Powodowany współczuciem wobec tłumu, który był jak „owce nie mające pasterza” (Mk 6,34), Jezus nie boi się stawić czoła zmęczeniu, ponieważ istnieje słowo, które orzeźwia, słowo, które pokrzepia, jest przesłanie, które daje nadzieję! Czego uczy cię współczucie Jezusa wobec tłumów? Jakie są integralne elementy misji, którą Jezus zleca nam jako swoim uczniom? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Ewangelia stawia przed nami pytanie o nasze głoszenie Ewangelii Jezusa. Choć jesteśmy wybrani, powołani i posłani przez Jezusa, często zostajemy zaskoczeni przez postawy i zachowania, które daleko odbiegają od tych, które są właściwe uczniowi-misjonarzowi. Jezus posyła nas bez jakichkolwiek innych zabezpieczeń poza Słowem, które mamy głosić w sposób szczególny przez miłość braterską. Jak moje życie i życie naszej wspólnoty głosi Ewangelię? Do jakiej formy zaangażowania ewangelizacyjnego dzisiejsza liturgia Słowa zaprasza mnie osobiście i jako członka naszej wspólnoty parafialnej? Czytaj dalej »

1. Nauczanie Jezusa, włącznie z jego uzdrowieniami, budzą odrzucenie i niedowierzanie wśród mieszkańców Jego miasta rodzinnego. Skandal wiary polega na fakcie, że mądrość i potęga Boża mówi i działa przez szaleństwo i niemoc miłości, która stała się ciałem i zaślubia wszystkie nasze ograniczenia aż do ostatecznej słabości krzyża. Nowość, jaką przynosi Jezus, nowość królestwa Bożego i jego dynamika, także nam niejednokrotnie może wydawać się obca i trudna do wprowadzenia w życie. W naszym życiu wiary czym byłby dziś zdziwiony Jezus? Rodzina i krewni Jezusa woleli zachować dystans do przesłania i cudów „syna Maryi”. A my? Do czego zobowiązuje mnie Ewangelia dzisiejszej niedzieli? Czytaj dalej »

1. Słowa Jezusa do Jaira „Nie bój się, wierz tylko!” (Mk 5,36) i do kobiety cierpiącej na krwotok „Twoja wiara cię ocaliła” (Mk 5,34) ukazują nam sposób i kierunek odpowiedzi na wyzwania codziennego życia, naznaczonego przez doświadczenie kruchości, grzechu, braku miłości i zagrożenie śmiercią. Wiara to „dotknięcie” Jezusa. Komunia z Jezusem przezwycięża naszą śmiertelną chorobę i samą śmierć. Czy potrafisz pokładać nadzieję w Bogu, nawet jeśli wydaje się to bezcelowe? Jak my możemy uzdrawiać i krzewić nowe życie poprzez akty miłosierdzia? Czytaj dalej »

1. Liturgia Słowa przypomniała nam o tym, że naszym największym problemem nie są żadne aktualne i możliwe zagrożenia, ale słabość naszej wiary. To właśnie w sytuacji kryzysu, w doświadczeniu zmęczenia, rozczarowania i ciemności ujawnia się prawda o naszej relacji z Jezusem. W świetle tego, co przeżyłeś w swoim życiu, kim jest dla ciebie Jezus? Czy nasza parafia i nasze rodziny uczą nas szukać śladów obecności Boga i poznawać kim On jest i kim my jesteśmy czy też od dawna są już martwe dla Boga i wygodnie przystosowane do świata? Co możemy uczynić, aby przywrócić im zdolność do pełnienia najważniejszej misji powierzonej nam przez Jezusa? Czytaj dalej »

1. Przypowieści Jezusa ukazują nam sposób bycia Boga i Jego działania w naszej rzeczywistości. Codziennie uczestniczymy w budowaniu królestwa Bożego w świecie. Jego wzrost zależy jednak niewspółmiernie bardziej od Boga niż od naszych wysiłków. My mamy siać i podlewać, a On zapewnia wzrost, dojrzewanie i zbiór. Często może wydawać się nam, że nasze wysiłki nie przynoszą żadnych rezultatów. Królestwo Boże, niepozorne jak ziarnko gorczycy, wciąż jednak rośnie Bożą mocą i w każdej chwili może ogarnąć nas całkowicie i przemienić świat. Przypowieści stanowią niedokończone historie w oczekiwaniu na naszą odpowiedź udzieloną przez życiowe wybory i osobiste zaangażowanie. W jaki sposób Jezus zaprasza Cię przez nie do podjęcia chrześcijańskiej misji i zobowiązania? Jakie ziarna królestwa możesz siać w swoich środowiskach? Czytaj dalej »

1. Dzisiejsza Ewangelia pomaga nam rozpoznać logikę Jezusa przeciwną logice Szatana. Jeśli zawsze szukasz własnych korzyści kosztem innych, to postępujesz zgodnie z logiką Szatana; jeśli jesteś gotowy stracić życie z miłości do innych, to postępujesz zgodnie z logiką Chrystusa. Zło będzie próbowało Cię oszukać, wmówić Ci, że jesteś przegrany, będzie interpretować Twoje gesty i słowa w sposób stronniczy, oskarżając Cię o bycie złym. Największą pokusą i niebezpieczeństwem jest jednak odrzucenie działania Boga w naszym życiu: jest to grzech przeciwko Duchowi Świętemu. Tego grzechu nie można przebaczyć w tym sensie, że Bóg nie może nas zbawić, jeśli tego nie chcemy. Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu oznacza zamknięcie się na miłość. Reagujmy zatem coraz bardziej otwierając się na życie, wychodźmy z siebie, unikajmy ukrywania się i dajmy się kochać. Czego najbardziej obawiasz się jako uczeń Jezusa? Czy szukasz tylko siebie, czy masz życie otwarte na służbę innym? Czytaj dalej »