1. „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomniał nam, że Bóg jest jedynym Panem i chce być kochany miłością jedyną i całkowitą. Wszelkie dobra są darami Ojca, którymi należy dzielić się z braćmi. Przewrotność mamony polega na tym, że łatwo staje się celem człowieka, jego bożkiem. Neguje prawdę o człowieku jako stworzeniu, o Bogu jako Stwórcy oraz o wszelkiej rzeczy jako Jego darze dla nas. Czekająca nas śmierć jest rozliczeniem się z życia. Wzywa nas to do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Dlaczego ludziom brakuje poczucia ważności i pilności w tym, co odnosi się do zbawienia wiecznego? Komu lub czemu powierzamy nasze bezpieczeństwo? Czytaj dalej »

 1. Święto Podwyższenia Krzyża Świętego, ustanowione na pamiątkę odnalezienia relikwii drzewa Krzyża Świętego przez cesarzową Helenę, to zaproszenie do pełniejszego zanurzenia się w tajemnicy Bożej miłości. W rozciągniętych na krzyżu ramionach, które nie mogą już obejmować dzieci, dotykać trędowatych, błogosławić chorych, my chrześcijanie kontemplujemy Boga, który ma otwarte ramiona, aby przyjąć, objąć i podtrzymać nasze życie złamane przez zło i cierpienie. W obliczu zgaszonym przez śmierć, w oczach, które nie mogą już patrzeć z łagodnością na celników, prostytutki i grzeszników, w ustach, które już nie mogą krzyczeć w obronie tylu ofiar nadużyć, niesprawiedliwości, wojen i przemocy Bóg w pełni objawia nam swoją nieskończoną miłość do nas, do każdego człowieka. Ukrzyżowany przywraca nam życie i wzywa nas do pójścia Jego drogą, drogą miłości Ojca i braci, jedyną drogą, która jest drogą życia i prowadzi do Zmartwychwstania. Czytaj dalej »

1. W dzisiejszą niedzielę obchodzimy rocznicę poświęcenia naszej świątyni, która po prawie pięćdziesięciu latach od wmurowania kamienia węgielnego w 1958 roku i czterdzieści lat po rozpoczęciu sprawowania w niej kultu została oddana na wyłączną własność Panu Bogu 5 września 2004 roku oraz parafialne dziękczynienie za zbiory i za wszelkie dobro jakim zostaliśmy obdarowani przez Pana Boga. Dziękujemy za nasz parafialny wieczernik, w którym gromadzimy się przy Stole Słowa i na Eucharystii. Wdzięczną modlitwą obejmujemy ks. Romana Jałocho i wszystkich, którzy mają udział w budowie naszego kościoła oraz tych, którzy dziś troszczą się o niego i przyczyniają się do tego, że coraz piękniejszy, czysty i udekorowany kwiatami jest widzialnym znakiem naszej wiary i obecności Chrystusa Zmartwychwstałego pośród nas.

Bóg dał nam siebie i obarczył nas odpowiedzialnością za siebie nawzajem, złożył w nasze serce troskę o zbawienie tych, którzy dzielą z nami swoje życie. On uzdalnia nas do bycia otwartymi wzajemnie na siebie i w ten sposób zdolnymi do przezwyciężania nieporozumień i konfliktów, lęków i rutyny. Czy jestem gotowy do budowania komunii czy też ulegam pokusie tworzenia podziałów? Jak możemy rozprzestrzeniać kulturę spotkania i troski przeciwstawiając się kulturze wykluczenia i odrzucenia? Czytaj dalej »

1. Pokora jest prawdziwą wielkością. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus zachęca nas do praktykowania pokory w sposób, który prowadzi do otwartości i bezinteresowności w relacji z innymi i budowania serdecznych, przyjaznych relacji z ludźmi spoza mojego kręgu bliskich i znajomych. W jakich sferach mojego życia potrzebuję wzrastać w pokorze? Czy staram się o budowanie wspólnoty z tymi, z którymi bliska relacja nie obiecuje mi żadnej korzyści czy których z jakiegoś powodu mam pokusę uznać za gorszych od siebie? Czytaj dalej »